Juridische Vraag over Uitkering? Ontvang Gratis Advies!

Vraagsteller

Marokkaanse vrouw (37), moeder van drie kinderen (3,5,8), heeft bijstandsuitkering. Was in Marokko bij haar man/vader van de kinderen. Vakantie was aangevraagd cf regelgeving. In Marokko is zij ziek geworden. Hoge koorts en mocht van behandelend arts niet terug naar NL. Heeft dit gemeld bij haar uitkeringsinstantie per mail en 2x telefonisch. Meldde zich bij terugkeer in NL weer bij uitkeringsinstantie cf regelgeving. Kreeg toen pas de mededeling dat zij langer dan vier weken in M was en dat op grond van de wet haar uitkering gestopt werd over de periode dat zij te lang weg was (Participatiewet art.13 lid 1e.) Ondanks overleggin g medisch dossier toch geen uitkering. Ik probeer haar zaak zo goed mogelijk te behartigen. In art.13 lid 1e staat niet dat ziekte een uitzondering is en ook niet dat stopzetting ook geldt in geval van ziekte. Betekent dit dat de PW blijkbaar enige speelruimte beidt? Op deze manier komt iemand in de schuldhulpverlening terwijl het aantal mensen in deze vorm van hulpverlening onrustbarend toeneemt. Naar mijn idee is bovenstaand een van de oorzaken. Is het bovenstaande over art 13 lid 1e. een valide argument voor een bezwaarschrift? Met enig zoeken op internet kom ik gemeenten tegen die aangeven: Ga naar een arts als je ziek wordt in buitenland en zorg voor een medische verklaring. Dan kunnen wel altijd kijken wat we met de uitkering kunnen doen. (Of woorden van gelijke strekking.) Onderbouwt dit de eerder genoemde speelruimte? Wat is verder nog van belang om in een bezwaarschrift aan te geven?

Jurist

Uit rechtspraak van de afgelopen jaren blijkt dat er zeer weinig speelruimte is als het gaat om een langer verblijf in het buitenland. Mensen die bijvoorbeeld halsoverkop naar het buitenland vertrekken om een stervend familielid bij te staan, worden ook aan een periode van 4 weken gehouden. Gaan zij daaroverheen, dan wordt de langere periode in het buitenland niet uitbetaald. De Centrale Raad van Beroep (CRvB), de hoogste bestuursrechter, hanteert de grens van 4 weken zeer strikt. Alleen als het weigeren van de bijstand leidt tot een levensbedreigende situatie, wordt er op grond van zeer dringende redenen een uitzondering gemaakt. Dit wordt helaas niet snel aangenomen.